Tanıtım Köşesi

Nur İçinde Yat Büyük Ozan Reyhani (Ölümünün 1.ci yılı)

70’li yılları çok iyi hatırlıyorum. O zamanlar iletişim imkanları bugünkü gibi gelişmiş değildi... Genelde Türkiye ilgili haberleri radyodan dinlerdik. Bazen saatlerce uğraşırdık ancak cızırtılı bir ses ve bozuk çekimle yetinmek zorunda kalırdık... ‘Türkü Saati’ diye bir program vardı... Ben Reyhani’yi işte bu program sayesinde tanıdım... O söylediği zaman ev bayram yapardı... Babam, annem birbirilerine çaktırmadan ağlarlardı... Pek anlam veremezdim bu duygusal sahnelere...

Zamanla Reyhani’yi tanımaya özümsemeye başladığımda; onun devasa boyutlarında ki sanatını, güzelliğini ve bize ait olan parçalarını daha iyi görmeye başladım...

Kendine has üslubu; tiz ve derin sesi, o doyumsuz Erzurum şivesi ile söylediği her türkü bizi adeta büyülüyordu... Onun eserlerinde; türkülerinde kendimizi; özümüzü buluyorduk...

Tabii 33’lük plaklar çıktığında çok iyi hatırlıyorum; ilk onun plağını almıştı babam... Artık evimizin bir parçası, yüreğimizde açan güzelliklere vesile olan tatlı bir dosttu adeta...

Son demlerinde yazdığı ve okuduğu bir türkü vardı; O Erzurum’a küsmüştü; buruktu, içi kan ağlayarak Erzurum’u terkediyordu... Ve Boynu bükük giderken de mırıldanıyordu buruk buruk... Gidirem... Nur içinde yat büyük Ozan... Seni seviyoruz...

Öz canımdan çok sevdiğim Erzurum Çaresiz dişimi sıktım gidirem Gafillerden darbe yedi gururum Kaderime boyun büktüm gidirem Selam olsun ecdâd ile ebâya Abdurrahman Gazi, Habip Baba'ya Tuz ektiler çalıştığım çabaya Emeğimi suya kattım gidirem Kırılmış sazımı astım tavana Çevirdim yönümü döndüm divâna Gurbet kelepçedir yurdu sevene Bilerek koluma taktım gidirem Palandökenlerin sisli dumani Engininde bulamadım gümani Ezanlar okundu seher zamani Üç kez geri döndüm baktım gidirem Benim canım feda bin cana Bin can az gelirse ikibin cana Kırksene gözyaşı döktüm fincana Kattım Karasu'ya aktım gidirem		Nazar ettim solu ile sağına Sanki matem düşmüş yar otağına Seyreyledim Palandöken dağına Üç kez geri döndüm baktım giderim Yel devirsin sebeplerin kökünü Sırtıma verdiler sitem yükünü Kırk senedir beklediğim ekini Harmana dökmeden yaktım gidirem Alnımız apaçık yüzüm karasız Buna rağmen bırakmadılar yarasız Tambura köyünden Emrah çaresiz Ben de Erzurum'dan çektim gidirem Reyhani'yim derdim gamım dinmedi İftira darbesi cana sinmedi Zeynel, Horasan'a gitti dönmedi Bu da benim karabahtım gidirem

Reyhani Baba; biliyorum sen okyanus biz damlayız bu dalda; cüretimi af buyur... Ama sana özendik işte... CanBayburt olarak ta , bir şiir biz yazalım istedik... Bize verdiğinin çok ama çok küçük bir miktarını sana yolluyoruz... Allah gani gani rahmet eylesin...

Adın Yaşar mahlasın Reyhani Bu dünyada kalan var mı hani? Hakk’a yürüdün diye unutak mı yani? Çaktırmadan çektin gittin Reyhani Hep bizi yazdın bizi okudun Nakış nakış; ilmek ilmek dokudun, Hep güzel idin yüzümüzün akıdın Aktırmadan çektin gittin Reyhani Hayat idin can idi sazın Gönül otağına laf idi yazın Eğilmez bükülmez dosdoğru sözün Döktürmeden çektin gittin Reyhani		Şimdi çıktın ‘Huzur’ katına Hep üzüldük vefatına Son kez olsun tabutuna Baktırmadan çektin gittin Reyhani Adnan bilir görkemini şanını Yaşatmak için kararlıyım anını Elimde kalan son nişanını Taktırmadan çektin gittin Reyhani